Ahwaz Feminism

2007-04-03T23:38:00.000-07:00

Hello Everybody

Unfortunately, I've been facing problems with my blogger account since my last post to the blog. I think there are still some problems that i should fix...
So, please do not stop visiting my weblog...
Thank you

کافی است که نگاه کنیم

2006-12-27T23:03:00.000-08:00

کافی است که نگاه کنیم

کافی است که فقط به گذشته نگاه کنیم تا چند و چون یک سری حسابها را تا حدی درک کنیم. این البته یک حرف تازه نیست! همه می دانند که برخوردها، حرفها، عملکردها و در کل تجربه ها نشانه هایی هستند برای ما تا در موارد بعدی با دید باز تری به اطراف نگاه کنیم. مگر دنیا چیست؟ من که فکر نمیکنم غیر از رابطه بین پدیده ها چیز دیگری این دنیا را بسازد، کار ما این است که این رابطه ها را درک کنیم. به قول کوندرا هیچ چیز تصادفی نیست. و دقیقا اشکال کار ما جهان سومی ها"؟؟؟" این است که متوجه این رابطه ها نیستیم. نمی دانم تا کی می خواهیم بزرگترین رویداد های زندگی مان را به خواست خدا ربط بدهیم. ما دلیل پیروزی ها و شکستها و همه تجربه های تلخ و شیرین و خرد و ریز خود هستیم

می خواهم بگویم(به خودم) اگر اشتباهی می کنی و به خاطرش یک شب تا صبح را بیدار می مانی و به آن فکر می کنی و به اینکه اوضاع می توانست طور دیگری باشد، مقصر هیچ کس نیست غیر از خود تو. البته من وجود خیل عظیم دیسترکتر* ها را رد نمیکنم و این خود یک کتاب حرف برای گفتن دارد

کافی است که رابطه ها را درک کنیم، آن وقت هم دلیل رفتارهای دیگران برایمان واضح میشود و هم می نوانیم سیرپیشامد هایی را که به نتیجه خاصی منجر می شوند درک و حتی پیش بینی کنیم. برای من این فرصت دست داد که پیش بینی کنم اما استفاده نکردم، هم دوستی را رنجاندم و هم از خود خجالت زده شدم

___________________________________________________

*Distracter

Some little words with Dada

2006-11-29T00:53:00.000-08:00

sleep calm

Who is the best grandma in the world? I wanna say that mine is the one. Actually was…. my dear grandma died today, today in the morning, as I have been informed, so may be she died last night or I don’t know… I miss her so much. She was the best. She’s the one who reared me, fed me, talked to me, oh God, I loved her so much.
Thousands of my childhood memories are deeply colored with her memories. She is the one who taught me how to understand other people, how to love people, how to respect them. She’s the one who taught me how to be silent when the anger might destroy every thing. My dear dear grandma taught me to be kind, though I could never be like her in patience and kindness. She was kind. Can I ever forget all her maternal looks, smiles, and words? She never ate before I did. She never slept before I did. She loved me, I know. And now she is dead. I can’t believe it. I can’t help crying. I can’t help remembering, remembering her, remembering all my beautiful memories with her. All those gloomy days of war and she was with me, she hugged me and never let me fear anything, kept me secure and laughed with my childish laughter. I can’t help remembering her kind, pretty face. I feel her here, near to me, and I’ am sorry.
Oh, grandma I’m sorry, I’m sorry that I didn’t stay more with you last summer. I’m sorry that I called you up and you were asleep and I didn’t call once again latter. I’m sorry that I never told you how much I loved you. I’m sorry that you were great and I failed to notice.
I’m sorry grandma, for this poor little girl who always understands about great feelings just after it’s too late. Tonight I’ll come to your tomb, to cry on my poorness, that I lost you, and it’s too late to do anything. Oh god, I wish I could believe that he exists and can look after you so that you could be happy and fear nothing. But you sleep calm there because there’s nothing anymore to be worried for.
Oh, my dearest…, were you afraid when it came the moment to say goodbye to this nasty world? If you were, I’m awfully unlucky, that I couldn’t be there with you to talk to you to make you give me of those calm, beautiful smiles, that are typical of you, and to make you get calm and...
Are you going to forget me? I do not blame you if you do, because I did that to you, and I was not ever ashamed. I am now… but it’s too late, too late…

Forgive me for every thing. Forgive me my dearest
I loved you; always I loved you. I’m sorry I didn’t tell you, I’m sorry my dearest. Sleep calm, God bless you, you were too great to stay here, I know. God bless you…

2006-11-23T02:40:00.000-08:00

God does not exist

for my nation

تاراج هویت

2006-09-19T05:09:00.000-07:00

نمکدان

یا

تاراج هویت

در مطلب "لحبیبی" از دو چیز پیش خدای خیالاتم گله کردم، از اینکه باید "بار گناه زن بودن وعرب اهواز بودن را با هم به دوش بکشم". میخواهم راجع به این کمی بنویسم
مردم من، مردم عرب اهواز- که خاک پاک اهواز از روزی که خود را شناخت سرزمین این مردم و پناهشان و همه زندگی شان بود- مردم ساده و مهربانی که از تمام دنیا چیزی را نمیخواستند و نمیشناختند جز طایفه شان و زمین های زراعی و نخلستان هایشان و کارون و جراحی و کرخه و شط العرب شان، روزگار مدیدی را به همین ها دلخوش بودند و سده ها را با همین ها سپری کردند....... تا اینکه یک روز نفت پیدا شد و خودتان تا آخر قصه نفت را میدانید، قصه ای که از کف دادن زمین ها و عوض شدن اسم شهرها و روستاها و ورود خارجی ها را که یک کلمه عربی نمیفهمیدند روایت میکند. چیزی که الان مهم است نه نفت است نه کارون و نه حتی این خارجی ها. مهم یک ملت است که خارجی را مهمان می داند و خودی. یک ملت که با سادگی خارجی را شریک آب و نان و نخلستانش میکند و آن خارجی با لطف زیاد و منت تمام به این ملت شناسنامه ای میدهد و هموطن خطابش میکند... اما ای کاش این پایان ماجرا بود، ای کاش خارجی مهمان میماند و به احترام میزبانی، این ملت مهربان را همانطور هموطن میدانست و ای کاش نمکدان نمیشکست. و این همانی است که به خاطرش به خدا شکایت کرده ام. آیا ملت من حقش این بود که بعد از آن همه مهمان نوازی خانه اش را از او بگیرند و هویت دروغینی برایش بسازند که او را یک ایرانی میداند اما کوچکترین حقوق شهروندی را از او سلب میکند... . یک ایرانی درجه دوم بودن درد من است... درد من و درد یک ملت، جز آنها که خواستند اصالت خود را بفروشند، زبان و فرهنگ و هویت اصیلشان را بدهند و در ازایش ایرانی تمام عیار و درجه یک شوند. اما من چه؟ من و سه میلیون نفر مثل من؟ من که زبانم را دوست دارم، شیوایی و لطافت و رساییش را میپرستم و آرزو دارم که کودکم نجیب محفوظ دوم باشد و بعدها صدایش را و صدای "کودکان محله" اش را به زبان مادرش و به زبان پدرش به گوش دنیا برساند. گناه من چیست؟ گناه من و ملت من و فرزندان این ملت چیست؟ مگر صدها خاطره تبعیض و تمسخر و تحقیر که در خیابان و مدرسه و بازار شکل گرفت از یاد کودکی من و هزاران من دیگر می رود؟ مگر ایمان و تقیه و صمد و خالد روزهای اول مدرسه را و کلمات نا مفهوم معلم خارجی و توهین هایش به خاطر عدم درکشان از آنچه میگفت را فراموش میکنند؟ مگر میشود فراموش کرد آن بیست های نگرفته وآن آفرین های نشنیده به خاطر جرم سنگین عرب بودن را؟
شاید اینها هم مهم نیست... ایمان و تقیه و صمد و خالد به هر حال بزرگ میشوند، اگر شانس یارشان باشد و در مدرسه نا مانوس و سرد خارجی ها دوام بیاورند در نهایت یاد میگیرند که خارجی را دست و پا شکسته حرف بزنند، حالا یا به دانشگاه میروند - تا آنچه را که هرگز نیاموخته اند(هویتشان را) به کلی از یاد ببرند- یا دختران خانه نشین و پسران دوره گردی میشوند که چیزی در توشه ندارند که آویزه گوش فرزندانشان کنند جز آنچه در مدرسه آموختند از تاریخ عظیم کشورشان "پارس"(که مطمئنا آن را هم خوب نفهمیده اند!!!) ... موضوع آنقدر ساده و مضحک جلوه میکند که حتی خودم هم از نوشتنش در تعجبم... اما حقیقت دارد، کودکان ملت من در مدرسه یاد میگیرند که چقدر بد است عرب بودن و چه افتخار آمیز است زیر سایه نژاد پاک آریا زیستن. خدایا...... هیچ کس هم نیست که به آنها بگوید و بفهماند که نه اینچنین نیست... پدران و مادران ساده عرب آنقدر درد در سینه دارند و آنقدر غم مبادا ها( که کودکشان گرسنه نماند، که در سرمای زمستان و گرمای تابستان دوام بیاورد، که بی لباس نماند...) تمام فکر و ذهنشان را مشغول کرده که دیگر گم شدن فرزندشان در هیاهوی تبعیض نژادی حتی دیگر مساله نیست (اگر زمانی بود). دیگراصلا مساله حتی عرب ماندن نیست! مساله زنده ماندن و دوام آوردن است و راهی برای نجات جستن از میان هزاران دستی که دراز شده تا گلوی این ملت را بفشارد و هزاران دندانی که تیز شده تا خونش را بمکد
............................این قصه سر دراز دارد

A poem by Ghada Samman

2006-09-17T04:27:00.000-07:00

من كتاب "الرقص مع البوم" للكاتبة والاديبة العربية غادة السمّان

سيرة ذاتية لبومة عربية

ولدتُ مرات عديدة

ولدتُ على عمود احراق الساحرات
ولدتُ في الصحراء في حضن السراب
ولدتُ في صدفة في قاع البحر
ولدتُ على غصن شجرة له أفعي و تحته تمساح و مستنقع
ولدتُ في العرس
ولدتُ في المقبرة تحت الثلج
ولدتُ على عتبة محكمة تفتيش
ولدتُ في القطارات و الطائرات و قاعات ترانزيت المطارات
ولدتُ في العصر الحجري
ولدتُ على شاشة الانترنت
ولدتُ آلاف المرات و احترقت

و خرجت من رمادي لأجرب موتاً جديداً كل مرّة
و حين تضم امرأة عربية إلى صدرك
بين ميتة و أخرى من ميتاتها
فانت لا تضم اليك امرأة
بل تاريخ مجرّة
من المباهج و الأحزان, والاستمرارية رغم كل شيء

......

بارها متولد شدم
روی ستونهای سوزاندن ساحره ها
در صحرا در آغوش سراب
درون صدفی در قعر دریا
و روی شاخه درختی که مار داشت و زیرش تمساحی و مردابی

در عروسی متولد شدم
و در گورستانی زیر برفها
و روی پله های دادگاه تفتیش
در قطارها و هواپیماها و سالنهای ترانزیت فرودگاهها متولد شدم
در عصر حجر متولد شدم
و روی صفحه های اینترنت

هزاران بار متولد شدم و سوختم
و از خاکسترم برخاستم تا هربار مرگ جدیدی را تجربه کنم.

و آنگاه که زن عربی را به آغوش میکشی
در فاصل میان دو بار از بارها مردنش
بدان که آنچه در آغوش داری نه یک زن
که تاریخی طولانی است
از شادیها و غمها، وباز هم استمرار

ترجمة رانيا

To my darling

2006-08-23T01:15:00.000-07:00

لحبیبی

شیرین ترین خاطره ام چشمان مهربان اوست... . آن روز که به دنبال یافتن سایه ای برای گریز از آفتاب داغ اهواز پاهایم را روی آسفالت تب دار محوطه دانشگاه خسته به دنبال خود میکشیدم، ذهنم پر بود از هیاهوی هزاران نگاه آلوده، مثل همیشه... . دیگر مدتی بود که گشتن برایم بی معنا شده بود. دیگراز تمام چشمان مردانه عربی نا امید بودم. چرا که در تمام آنها ندیده بودم جز تحقیر، ساده انگاری ، سلطه طلبی، تمسخر ، انکار و در بهترین حالت... کامجویی جنسی!.................آن روز زیرسایه یکی ازهزاران درخت محوطه دانشگاه نشسته بودم و مثل همیشه نگاه بی رمقم در تلاشی یاس آور از میان هزاران نگاه آلوده راهی برای گریز میجست. ذهن من خسته بود، خسته از بی فکری خدا... که زن آفریده شدم؟ که عرب آفریده شدم؟ که قرار شد اهوازی باشم؟ آیا هیچ کدام اینها به تنهایی کافی نبود؟ که من بار گناه زن بودن وعرب اهواز بودن را با هم به دوش بکشم؟ وبدتر اینکه خود این گناه را بفهمم و در ذره ذره ی وجودم لمسش کنم؟ در هر دوی اینها خدا را می دیدم که در حقم کوتاهی کرد، و حالا با تمام این کوتاهی ها مرا در افکارم و در سر درگمی تنها گذاشت
در میان آن هزاران نگاه آلوده، در بیزاری و فرار ، در نفس نفس زدنهای آخر ذهنم، آن وقت که داشتم دریچه هایش را محکم می بستم تا به درد خود و در عذاب بمیرد، درخشش مهربان چشمان او مرا خیره خود کرد. وقتی که به چشمانش لبخند زدم، همان را باز پس گرفتم، به همان سادگی. وقتی برایش حرف زدم و او با دقت به من گوش داد، نه تمسخر و نه انکار که ستایش در میان مهربانی چشمهایش موج میزد. وقتی که در مقابل چشمهایش از خطهای قرمز گذشتم، در تمام نا باوری هایم، نگاه او سرشار از احترام و تایید بود. وقتی که دستانش را گرفتم و بر لبانش بوسه زدم قدر دان ترین نگاه نصیبم شد... . محبوب من، آن روز که من غرق یاس در گریز بودم، پاک ترین و ارزنده ترین راه را، راه قلبش را برایم باز کرد. به من امید و امنیت را یاد داد و با من همراه شد. از همدیگر آموختیم و صدها گره قدیمی را به کمک هم باز کردیم. چشمان مردانه عربی اش به من نیرو داد و حالا سالها بعد از آن روز اول ، من و محبوبم هنوز برای هم از تازه ها میگوییم و هنوز نکته هاست که به کمک یکدیگر کشف میکنیم و این است که شیرین ترین خاطره ام چشمان مهربان اوست

Hour Falahia

2006-08-18T11:51:00.000-07:00

هور الفلاحية

Murder

2006-08-05T23:32:00.000-07:00

نحر العروبة

كنت عربية ذات يوم. ارتديت جامعة "العروبة" في العاشرة( بصورة غيرشرعية) و داومت فيها كل ساعاتي و ايامي. عمامي كانوا من المدرسين و رأيت ابناء عمي بين الزملاء. لم يلاحظ احدا وجودي و لم يسألني احدا عن معتقداتي و ما افكر به. فصرت اعتقد بانهم لا يروني لانني صغيرة. في مدرسة العجم تعلمت القرائة و رحت اقراء بلغتهم, فهناك تعلمت لغة اهلي و حاولت استخدامها في صفوف "العروبة" في حضور عمامي و ابي . لم يلاحظوا محاولتي و ضاع صوتي في صياح الزملاء... و هكذا مرت الفصول. ارتديت جامعة العجم و دخلت مكتباتهم الكبيرة و قرأت كتباً لم يسمحوني ابناء عمامي بقرائتها في صفوف "العروبة". كانوا ينتظرونني لاصبح معلمة و لاصبح واحدة من نساء بيوتهم بعدها. و لكني لم أنهي دراستي ففقدوا صبرهم و اخذوا يلومون ابي و لكن ماذا يفعل ابي؟ قطعت مداومتي في جامعتهم "العروبة" و اخترت بيتا لأسكن فيه و مارست عروبتي الخاصة, لم اسمح احدا بالدخول و لم اخرج الا قليلا و مرت الايام. ذات مرة رجعت من جامعة العجم و جلست في مدخل بيتي و راقبت امي, ابي, اخوتي و عمامي... لم يلاحظوا مراقبتي لهم و هذا ما تعودت عليه منذ سنوات

مرت الايام. نزعت العباءة و الصلاة معاُ. نزعتهما مقابل عيون رشاء و نعيم الخائفة و تركتهما في احدى زوايا بيتنا العربي و طلبت من أمي الباكية بان تعطيهما لاول من يمر لشراء "خبز يابس". من يومها خرجت من بيتي. خرجت عارية و تجولت فى شوارع الاهواز عارية. رصدوني و اخيرا لاحظوني! خرجت من بيتي اكثر و تعرفت على الثورة و العصيان و صاحبتهما. خافوا مني و هددوني. رأيت ابناء عمامي في الشارع و يعرضوني سكاكينهم المخبئة تحت قمصانهم و يؤشرون الى رقابهم. ظننتهم يريدون الانتحار و قد كنت مصيبة. جنّ جنونهم فانعزلت منهم, طردوني من جامعة "العروبة" و فعلوا ما ظنوا كان عليهم ان يفعلوا.نادوني بالكافرة و بالساقطة, حقروا انوثتي و قتلوا برائتي و معها قتلوا العروبة. واصلوا "عروبتهم" الملوثة بدم الانوثة و لم يكسبوا الا الحقد. نحروا العروبة و هكذا انتحروا

و مرت الايام وها انا قد كبرت و لم ازل ابحث عن أذانٍ و عيونٍ.خرجت من جامعة العروبة بدون شهادة و ارتديت جامعة التحرير. نزعت العباءة و الصلاة معاُ و خرجت الى الشوارع عارية و من يومها الشمس تحرق جلدي و انا ماشية اليها

Hour Falahia

2006-08-03T05:40:00.000-07:00

Another picture of Hour Falahia

Have you ever thought ?

2006-08-02T05:19:00.000-07:00

هل خطر ببالك يوماً؟

لماذا في لغتنا الشعبية نسمي الرجل المسن "الشايب" و المراة المسنة "العجوز"َ ؟ لماذا لا نقول مثلاً " الشايب و الشايبة " أو "العجوز و العجوزة " ؟
هل لان المراة لا تشيب بل تعجز؟ و عمّا تعجز ؟ عن الطبخ و الخبز؟ لا اظن هذا ,لاني رأيت الكثيرات و سمعت عن الكثيرات اللآتي عملن و لا زلن يعملن حتى أخر ايام عمرهن . و على العكس, رأيت الكثيرين الذين في الخمسينيات و بعد انطلاق ابناءهم الى العمل كفوا عن العمل و تقاعدوا في البيت و سمّوا انفسهم ب" الشيّاب " و ما زلن تلك العجائز يطبخن و يضعن مقابل اقدامهم. المراة لن تتقاعد يوماً و لا حتى تتمتع بيوم واحد كعطلة و مع كل الاحوال هي العجوز!!! ............. فالعجز عن ماذا؟
اَليس لانها و بعد وصولها الى الخمسينيات ترتاح من وظيفتها الازلية " الانجاب" و تريد تستريح لتوها من كل ما وضعت الطبيعة و الحياة الصعبة علي عاتقها؟ اَ لهذا انها عجوز؟ لانها تعجز عن الانجاب؟ و لان رجل في مثل عمرها و بل في السبعينيات أو ثمانينياته لا يزال يستطيع تزوج فتاةٍ في عشرينياتها و يصبح اباً (فليس عجوزاً) ؟؟؟... و هذا كل ما المراة عليه و كل ما يرى الرجل فيها منذ قرون... " جهاز الانجاب" !!! و الان كيفكم و هذه النظرة السخيفة العفنة التي من بين كل المواهب و القدرات الطبيعية فى الانسان لا ترى و لا تقيّم الا ارخصها و احقرها ؟!

و في النهاية
يا ترى هل هذه المراة التعبة التي لم ترى في حياتها الا التعب و الحرمان و لم تعمل الا في خدمة ابيها, زوجها و اطفالها لا تستحق افضل من هذه الصفة البشعة؟
يا ترى هل ادركنا يوما كيف ابحنا لانفسنا بان ننادي اُماً و ملاكاً بهذه الصفة المهينة ؟

ذكريات رانيا

2006-07-31T02:12:00.000-07:00

اصمتي رانيا

تحاول ان تركز علي قرائة كتابها و لكن يمنعها التفكير. تفكر بدورات الحديث التي تقام يومية علي سفرة الغداء و العشاء و مع انها عادتأ تفضل الصمت لنفسها كيف تستمتع بالاصغاء الى اخوانها و هم يتحدثون, يتناقشون و يضحكون و كيف احيانأ تحب بان تكون هي ايضأ شاركة في الحديث. و هذا ما كانت تفكر به اليوم على مائدة الغداء و كالعادة الشباب يتكلمون و بصوت عال. هذا بالضبط ما كانت تفكر به في اللحظة نفسها لما اختها الصغيرة رشاء بشوق المشاركة في الحديث بدات تتكلم و لكن قبل اكمال جملتها الثانية سكتت اثرأ لنهيب ابيها : ما خلصتي؟ رحتي دوختينا بعد سكتي

صمتت رشاء لتعطي المجال لاخوانها الاربعة لمتابعة حديثهم الاشبه بالصريخ
شو ابوی ما داخ من حچی الاولاد کلها

ترفع راسها عن الکتاب لتقع نظرتها علی صورة جدتها المعلقة من الجدار مقابلها. تتذكر كلامها الذي سمعتها مرارأ و تكرارأ و لم تفهم معناه قط :" يدة لا تحچین هلگد عیب علیچ ... البت کون لا تحچی واید مو زین، زحمة
چا لیش عیب؟ تتسائل رانيا كانها تخاطب صورة جدتها
تحچین و یا نفسچ رانیا؟ تسالها نجلاء و لا يمر من حضورها في الغرفة الا دقائق و لم تدرك رانيا دخولها- لیش ابوی علی الغدا ما رضی رشاء تحچی؟
انا ادری؟ بعد داخ
شو مایدوخ من الاولاد و هلگد یحچون؟
تنظر عليها نجلاء بنظرة مستغربة و ترد عليها كانه لا يوجد في الكون ابسط من سؤال رانيا: بعد اهم اولاد

خاطرات رانیا

2006-07-30T03:58:00.000-07:00

جایزه شاگرد اولی

قرار است که به شاگردان ممتاز جایزه بدهند. حیاط مدرسه پر است از همهمه مادرانی که به دعوت مدرسه گرد هم آمده اند تا جوایز فرزندانشان را دریافت کنند. خانم ناظم توی میکروفون صدا میکند: " رانیا اهوازی" ... خانمی از میان جمعیت بلند میشود. عبای سیاهی به تن دارد که ابهت عجیبی به او بخشیده، زیر عبا شیله ای مشکی را به دور سر خود پیچیده که با ظرافتی خاص موهایش را پوشش داده وبه چهره خسته اما مصممش رنگ عظمتی به وسعت تاریخ را هدیه کرده است. به طرف خانم ناظم گام برمیدارد در حالیکه پیراهن بلند قهوه ای رنگش مثل تلاطم جریان قهوه ای ای آب در کارون روی قدمهایش موج میزند
خانم ناظم خیره و حیران به او نگاه میکند، انگار که نمیتواند بلاهت خود را بهتر از این به نمایش بگذارد، همانطور میکروفون به دست زمزمه میکند: " اِاِ... من نمی دونستم رانیا عربه!" و این کلماتی است که به جای تقدیر و آفرین از بلند گوی مدرسه پخش میشود

Hour Falahia

2006-07-27T00:45:00.000-07:00

This is a boy i met while visiting Hour Falahia, caught a little bird wanted to sell it to me for 500 Tumans. He was so adroit in Arabic that i was amazed.There was a strange feeling that took me to the old world of childhood and all that i was seeing of my nation's suffering. What a life they live, here far from the rich's and the full's eyes!
God bless my nation

An Interjection

2006-07-27T00:39:00.000-07:00

The most ridiculous thing happened to me this summer

Imagine, it is summer time and you’ve just got rid of exams, study and all that stuff, besides, the most important event of the year is happening right now , a war between two countries that because of many reasons are so important to you (Israel and Lebanon). And what is ridiculous?
To get up one Saturday morning to find your dish broken and the LNB stolen!! And what is the solution? …I guess nothing but to survive with Iran’s useless TV, and to regret the good old days with Aljazeera and mbc channels!

Thanks for your sympathy

Hour Falahia

2006-07-22T23:55:00.000-07:00

تالاب فلاحیه

i will come to you by more pictures

خاطرات رانیا

2006-07-21T03:53:00.000-07:00

رانیا ، عرب و گاز

کلاس آرام بود.بچه ها مشغول نقاشی بودند و معلم چرت میزد. رانیا مرتب یک خط را میکشید و پاک میکرد. نیلوفر گفت رانیا چی

میکشی؟ ، گفت: پل معلق ، ولی نمیتونم خمیدگی شو درست بکشم. نیلوفر گفت بلد نیستی بده من بکشم. رانیا اجازه نداد و گفت نقاشی خودمه، خودم میکشم. نیلوفر گفت حالا که این طوره منم نمیذارم بکشی و شروع کرد سر به سر رانیا گذاشتن. رانیا توجهی نکرد و به کارش ادامه داد. کلاس آرام بود و معلم چرت میزد ... با صدای جیغ کوتاهی چرت معلم پاره شد. رانیا داشت گریه میکرد و نیلوفر هم ،رفته بود زیر میز. گفت: چی شده رانیا؟ - خانم هاشم پور نیلوفر شونه ما رو گاز گرفت! خانم هاشم پور رانیا را از کلاس برد بیرون شانه اش را لخت کرد و متوجه زخمی شد که در اثر جای دندان روی شانه رانیا پدید آمده بود. نیلوفر را صدا کرد بیرون کلاس و پرسید: نیلوفر چرا رانیا رو گاز گرفتی؟ - خانم من که نخواستم گازش بگیرم ، فقط خواستم سگک رو ی مانتوشو گاز بگیرم. - به هر حال نیلو جان حواست باشه. رانیا عربه. مبادا اینجوری با عربا درگیر بشی، اینا واسه این چیزا دیه میگیرن. الان ممکنه رانیا بره خونه، باباش اینو ببینه و فردا بیاد از بابات دیه بخواد. مگه نه رانیا؟! رو کرد به رانیایی که با چشمهای گردشده و پر از سردرگمی به او نگاه میکرد

...

یک دختر ده ساله مثل رانیا مسلما می داند که دیه چیست. اما فقط نمیداند که خوب است یا بد وگرنه حتما جواب خانم هاشم پور را میداد .آن وقت آخر داستان میتوانست به یکی از این دو شکل تمام شود

رانیا گفت: آره خانوم ما دیه میگیریم ،ما از هرچی غیر عربه دیه میگیریم، ما حتی از عربها هم دیه میگیریم چه رسد به یه عجم!و با چشمهایی پر از کینه به دوست صمیمیش نیلوفر نگاه کرد

یا

رانیا گفت: خانوم ما که دیه نمیگیریم .چرا یه کاری میکنین نیلوفر از ما بترسه؟ من فقط دردم اومد همین . و با چشمهایی پر از دوستی به نیلوفر نگاه کرد

...

اما بیایید صادق باشیم. رانیا انقدر بزرگ نیست که حتی فرق بین عرب و عجم را درست بفهمد چه رسد که کلمه ای مثل دیه را درک کند، شاید پایان بهتر و منطقی تر داستان همان باشد که: رانیا با چشمهای گردشده و پر از سردرگمی به او نگاه میکرد در حالیکه ذهنش پر بود از سوال " دیه شنهی؟".... ................................... پایان

aljazeera

2006-07-20T00:07:00.000-07:00

There is a program on Aljazeera channel. A program that I watch sometimes and is presented weekly: Ittijah el moakes. Last Tuesday they talked about arbian women( gulf countries) and political participation. You can watch the program on http://www.aljazeera.net/NR/exeres/BE212265-7D56-420A-B99D-82D8624E6D41.htm

کوتاه از تاریخ اهواز عربی

2006-07-19T00:58:00.000-07:00

Ahwaz History

This is a part of an article I once found on the weblog http://karoxin.blogfa.com/ , which is obstructed now because of what reason??? i dont know! any way, its worth reading( i wish i had saved the entire article... it's gone now)

....

طرح توسعه نیشکر بلای دیگری بود که دست کمی از جنگ نداشت!

تصا حب هکتارها زمینهای مرزی به بهانه آلوده گی به مین!
تغییر نام شهرهایشان ...پمپاژ ذخایر عظیم نفت و گاز به تهران ،اصفهان، مشهد،کرج،یزد،رفسنجان و...چرا؟
بسیاری از مردم این دیار حتی اهوازی که یکی از کلانشهرهای ایران است آب آشامیدنی غیر بهداشتی مصرف میکنند ولی برای پسته های رفسنجان آب چشمه سارهای کارون و دز را پمپاژ میکنند.
هر حرکت فرهنگی را که مزه عربی داشته باشد در نطفه خفه میکنند و اسم جدایی طلبی بر آن میگذارند مگر نه یوسف عزیزی بنی طرف که حتی محل سکونتش تهران است را به زندان می افکنند نویسنده ای که فقط از تاریخ و فرهنگ عربهای اهواز نوشت و نه چیز دیگر تازه او همیشه تجزیه را مردود میدانست!
آیا میدانید حتی عربها ی این سرزمین حق نام عربی گذاشتن بر فرزندان خود را ندارند جز چند نام مذهبی!
این درس عربی که در مدارس تدریس میشوند بخاطر چشم و ابروی عربهای خوزستان نیست!اگر اینگونه بود چرا به عرب میگویند عرب زبان! حتی اعتراف هم نمیکنند که بابا اینها عرب هستند نه عرب زبان!
...
آیا قدمت چغازنبیل بیشتر از خرابه های خشتی بم و یا خرابه های تخت جمشید نیست؟
چرا هست ولی تخت جمشید را آریایی ها بنا کردند ولی چغازنبیل را سامی ها(عیلامیها)
خرمشهر یا همان محمره عرب دارد !ولی بم نه!
آیا می دانید این اسم از کجا آمد؟
در طول مسیر را آهن اهواز –تهران ایستگاه هایی هست که صرفاً ایستگاه هستند و نامی برای آنها انتخاب کردند که بدون اسم نباشند مثل آهودشت و...
موقع افتتاح را ه آهن محمره نیز نام خرمشهر را نهادند تا با نام با مسمای آن که ریشه عربی دارد مبارزه شود.همه دیدید که کارون موقعی که طغیان میکند رنگ کاکائوی میگیرد تقریباً قرمز میشود این حدت در خرمشهر بیشتر است به همین دلیل ساکنان اولیه این شهر نام آن را ماء حمره=محمره = شهر آب سرخ نهاده بودند.
نام سوسنگرد مسخره ترین نامی است که برای یک شهر میگذارند؟
نام این شهر خفاجیه بود خفاجی ها نه فارس هستند و نه آریایی آنها سامی هستند که به مرور زمان عربزبان شده اند مثل سریانیها(سوری ها) مثل قبطانیان(لبنان و فلسطین) و این سرزمین آنهاست !آنها همان صبی هایی هستند که فارسها آنها را بخاطر عقایدشان مسخره میکنند.آنها فرزندان تمدنی عظیم هستند آنها هم نژاد عربها ،نصارا،آشوری ها،سومری ها،کلدانی ها،عیلامی ها،،قبطانی ها،سریانی ها،عبری ها(یهودی) و فینقیهاو...هستند آنها سامی هستند و نه اریایی!
خب نام سوسنگرد میگذارند که چه؟که چون در این شهر خیلی ها سوزنگری(خیاطی)میکنند!!!حتی نامش را خیاط نگذاشتند !!!چون خیاط واژه ای عربی است!خب پس با این حال به کاشان هم بگوییم گلابگیرانشهر! به قم بگوییم سوهانچی آباد!به اصفهان بگویند گزآباد!
مسخره است!
چرا ادعا میکنند اهواز مال آریایی هاست و حتی پا را فراتر میگذارند و می گویند فارسها.
تاریخ تاکنون یکی از کهنترین قومهای این سرزمین را که شناخته قوم عیلام بود که پایتختش شوش (سوزیانا)بود.عیلامی ها آریایی نیستند آنها هم سامی هستند یعنی هم نژاد عرب!
با هجوم قبایل آریایی در حدود 2500 سال پیش پای اقوام آریایی به خوزستان باز شد.این از این!
آرایایی ها وحشیانه تمدنهای عظیم بین النهرین از جمله عیلام را نابود کردند.
خوزستان جزیی از تمدنهای بین النهرین محسوب میشد و این مرزهای سیاسی است که خوزستان را از مهد تمدن جدا کرده، و گرنه حتی از لحاظ جغرافیایی خوزستان ادامه جلگه عظیم بین النهرین است.
محل اطراق آرایایی هاا از لرستان و کردستان به سمت غرب و جنوب فراتر نرفت.شاید آرایایی ها را دیوار بزرگ زاگرس متوقف کرد.
ولی با این حال طمع کشور گشایی پادشاهان تازه به دوران رسیده آن زمان باعث شد شهر شوش به دست آنها سقوط کند وتمامی تار وپود تمدن عیلامی را در هم کوبند
و چون خوزستان دارای رودها پر آب و دشت حاصلخیزی بود شوش شد پایتخت زمستانی پادشاهان فارس.
باز با تمام تلاشی که پادشاهان فارس برای مبارزه با تمدنهای بین النهرین کردند از جمله استقرار اسرای رومی در دزفول (دژپل)برای برهم زدن ترکیب جمعیتی.باز مرز قومی انها از دزفول و مسجد سلیمان و ایزه و رامهر مز بیشتر نرفت.
و اهواز غیر آریای و سامی وعربی بود و ماند . چه بسا امروزه به هرکه بگویی اهوازی هستی میگوید عربی؟
بلی زیرا هویت این شهر عربی ماند.هوزها یا خوزها که نام شهر خود را خوزین یا اخوزین=اوکسین =اهوزین=اهوز=اهواز نامیدند .و چون با دیگر اقوام سامی در رابطه بودند عربی را خوب میدانستند همانگونه که پارتها (افغانها)و مادها(کردها)پارسی را بلد بودند. این هوزی ها با ظهور اسلام کاملا عرب شدند و طایفه های زیادی هستند که بازمانده همان هوزی ها یند چندتا از آنها یکی طایفه اهوازی طایفه خفاجی،خمیسی،طاووسی و...هم نژادها ی عربشان که قبلا هم دولتی بنام حیره داشتند به آنها ملحق شدند و بازار بزرگی را بنام سوق الاهواز(بازار هوزها) در اهواز کنونی دایر کردند که محل داد و ستد اقوام سامی شد.و رفته رفته کلمه سوق(بازار)حذف شد
و اهواز خالی بجا ماند.مثل مدینة النبی==مدینة
قبل از ظهور و گسترش اسلام نیز قبایل عرب مسیحی تحت عنوان نصارا نیز در اطراف اهواز زندگی میکردند این قبایل نصارا که قبلا در منطقه کوت نواصر زندگی میکردند جزء قبایل عربی هستندکه مدرک مستند دیگری هستند بربطلان ادعای مسخره ی عده ای که میگویند اعراب با ورود مجاهدین صدر اسلام وارد اهواز شدند !نه خیر!نوچ!! نصارا قبیله های بیت جرجیس،بیت کلیا و....ساکنان اصلی این دیارند نه زرتشتیان !ونه قدسین آتش!سامیان در بیشتر ادوار تاریخ رسالت نبوی و دین نبوی داشتند در دوره جاهلیت نیز آنها در کنار خدای موحد به تقدس هٌـــبل میپرداختند که شرک بالله بود در آن دوره نیز رسالت ابراهیمی در بین آنها پیروانان زیادی داشت که خاندان بنی هاشم از پیروانان آن مکتب الهی بودند.
و با ظهور اسلام این طوایف و قبایل کاملا یا عرب شدند یا مسلمان همانگونه که سومریان و سریانیان و قبطانیان زبان عربی را بر گزیدند.
قبایل زیادی از یمن و حجاز و در صده های اخیر از عراق وارد این سرزمین شدند که بهانه ای برای نژاد پرستان پان ایرانسیت شد که عربها در بعد از اسلام وارد خوزستان شدند! نه عزیزان من اینگونه نیست اگر قرار بود عربهای مسلمان هر جا میرفتند جهاد کنند، را موطن خود میکردند الان ایران و کل شبه قاره هند و اسیای مرکزی و صغیر و جنوب اروپا عرب شده بود.
اینجا هیچ غیر سامی (عرب)نبود که بخواهد با آمدن عربها مسلمان ،ادعای آب و خاک کند.
اهواز از اول سرزمین سامیها و عربها بوده است.هیچ غیر عربی در اهواز هیچ غیر عربی در اهواز به جرات میگم و همه هم میدانند هیچ غیر عربی نمیتواند ادعا کند که اهوازی اصیل و بومی اهواز است

....

A poem by Nazzar Ghabani

2006-07-18T03:41:00.000-07:00

... شاءت الاُقدار يا سيدتي ,
اُن تمطري مثل السحابة
فوق ارض ما بها قطرة ماء
و تكوني زهرة مزروعة
عند خط الاستواء..
و تكوني صورة شعرية
في زمان قطعوا فيه رؤوس الشعراء
و تكوني امراة نادرة
في بلاد ..
طردت من ارضها كل النساء..
نزار قباني

The destiny wants you,
My lady,
Like a cloud
On the lifeless land
To rain,
And to be
In the equator
A flower sowed,
And a poetic picture
In the epoch of
Poet murdering,
And to be
A unique woman
In the country
Where are in exile
The women...

Translated by H.Asadi

a poem by Soad Alsabah

2006-07-18T03:36:00.000-07:00

يقولون

يقولون: اِن الكتابة اِثم عظيمٌ

فلا تكتبي

و اِن الصلاةَ اَمام الحروف حَرامٌ

فلا تقربي

و اِن مدادَ القصائد سُمٌ

فاِياك اَن تشربي

و هانذا

قد شربْتُ كثيرأ

فلم اَتسمم بحبر الدواةِ على مكتبي

يقولون: اِن الكلامَ امتيازُ الرجال

فلا تنطقي

و ان الكتابة بحرٌ عميقُ المياهِ

فلا تغرقي

و هانذا قد سبحْتُ كثيرأ

و قاومْتُ كلَ البحار.. و لم اَغرق

يقولون: اِني كسرْتُ بشعري جدار الفضيلة

و اِن الرجال هم الشعراء

و اَساَل نفسي:

لماذا يقيمون... هذا الجدار الخرافيَ

بين الحقول... و بين الشجر

وبين الغيوم.. و بين المطر

و ما بين انثى الغزال.. و بين الذكر؟

و من قالَ: للشعر جنسٌ

و للنثر جنسٌ

وللفكر جنسٌ؟

و من قال اِن الطبيعة

ترفض صوت الطيور الجميلة؟

يقولون: اِني كسَرْتُ رخامة قبري

و هذا صحيح...

و اِني ذبحتُ خفافيش عصري

و هذا صحيح...

و اِني اقتلعتُ جذور النفاق بشعري

و حطمت عصر الصفيح

فاِن جرحوني

فاجمل ما في الوجود.. غزال جريح

سعاد الصباح

A start

2006-07-17T01:11:00.000-07:00

I will continue my attempts to fulfil what i feel is my duty towards my people, Ahwazi Arab people.